Oier Aranzabal | 2009ko Abuztuak 15 @ 08:00 | 105 aldiz irakurria

Oier Aranzabal | 2009ko Abuztuak 10 @ 12:30 | 9 aldiz irakurria

“Puelles gutakoa zen”, lehendakariaren hitzetzan. Bada jakin dena ez dela A ala B, zuria ala beltza, dena ez da hau edo bestea, errealitatea anitzagoa da zorionez.Puelles, argi utzi behar dut, ez zen “nitakoa”.

Zer esan bada ETAren jardunaz, zer esan azken ekintza armatuaz… Estrategikoki analizatu eta ulertzen saiatu behar naiz lehenik. Zergatik akabatu du Arrigorriagako gizon hori Euskadi Ta Askatasunak? Iritsi zaidan informazioaren arabera, Polizia Nazional izateaz gain, inteligentzia zerbitzukoa zen eta talde armatuaren aurka zebilen lanean. Alde horretatik ekintzak badu logikarik, aurreko bonbazoek baino logika gehiago bai behinik behin. Hau ez da izan peaje bateko lagile den PSEko zinegotzi ohi baten aurkakoa, ez da enpresaburu baten aurkako erasoa izan; ez, honek bete-betean “etsaiari” jo dio. Alde estrategikotik aspaldiko partez ulertu dut ekintza armatua.Ulertu dudala diodanean, ez diot ados nagoenik, ezta ere onartzen dudanik.

Alde etikotik begiratuta beste desastre bat ikusten dut. Desastrea, familia bat izorratu duelako, eta ondo izorratu ere. Ez dudalako uste jendea hiltzetik konponbiderik etorriko denik, ez nagoelako hiltzearen alde. Ez dudalako sinisten “ojo por ojo, diente por diente” esaera espainiarrean eta batez ere egun kalte gehien euskaldunoi egiten digulako borroka armatuak.  Beraz, ez nago hilketaren honen alde.

Orain alderdi nazionalista españolen kanpaina anti-abertzalearen gandorrean aurkitzen gara. Oilarturik daude, Eusko Jaurlaritza “okupatu” dutelako eta hedabideen %95a haien esku dagoelako. Hasi dute sekulako deslegitimazio prozesua, baina ez ETAren aurka, abertzaleon aurka baizik. Nortzuk gara abertzaleok, bada euskaldun eta soilik euskaldun sentitzen garenok, baina izaera hau ukatua dugunok. Eta nola nahi dituzten gure proiektuak deslegitimatu? Erraza da ikusi dudanez haien estrategia. Honako egoera hau planteatzen dute: Bi vasco mota daude, batetik vascoen homogeneizazioa bultzatu nahi dutenak izaera bakar bat inposatuz, euskaldunarena (”nacionalistas” delakoak) eta bestetik, Euskadi plural batean sinisten dutenak, paktistak, sentimendu eta identitateen gainetik hiritarrak eta hauen eskubideak ikusten dituztenak (”no-nacionalistas” delakoak.) Hau da haien planteamentua. Horrelako sinplea. Baina nork ez du ikusten orain sekulako Euskal Herri homogeneo inposatua dugula, Euskal Herri española. Ez diezagutela ziria sartu, haiek nazionalista espainolak dira, Euskadi homogeneo española defendatzen dutenak eta haien maxima da: “Nahi duzuna baina española!” Errealitatea bestelakoa da hemen, badago jendea euskalduna eta soilik euskalduna izan nahi duena, badago jendea espainola eta euskalduna sentitzen dena eta azkenik bada beste jende bat

piperrik inporta ez diona asuntoak. Horiez gain segurki bada jendea aberria afrikan duena, edo hego amerikan, eta hona bizitza aurrera ateratzera etorri dena… horiek ere ez ditugu ahantzi behar. Beraz, ez dezatela txorakeriarik esan, soluzioa argi eta garbi autodeterminazioaren bidez lortuko dugu denok batera.

Guzti hau esan ostean, etorkizunari begira jarri behar gara. Ezker abertzaleak ikusi behar du, gaur egun, borroka armatua kontraproduzentea dela. Kalte gehiago egiten diola proiektu abertzaleari berari, espainiar estatuari baino. Konturatu behar da, herria alde izan gabe ezin duela armekin aurrera jarraitu, konturatu behar da gorrotoa sortuz ezin dela Euskal Herri independiente bat eraiki. Eta EAJ berriz jokoz kanpo ari da geratzen, A ala B, zuria ala beltza jokoan ari da jolakatzen. Gauzak ezin du horrela jarraitu, PSEren zapataren zola mihazkatzeari utzi behar dio.

Behin eta berriz errepikatzen dugu abertzaleok gehiengoa garela, bada goazen indarrak batuz estatu espainiarrari planto egitera. Hori da bidea.

egiak erdizka = gezurrak = ziria

Baina noiz dakizu ziria sartu diozun? Nola bereizi, ea ziria sartu diozun pertsonari ala badakien zein kabroia zaren?

pentsatu.

Ez nintzen jaio oraindik, hainbeste min sortu zuen, hainbeste aldiz kontatu didaten frankismoaren ondoren, lehen hauteskunde autonomikoak ospatu zirenean. Ospakizuna, demokrazia gosea, politikarako irrika, ametsak, esperantza, kimerak eta sekulako xarma. Zein ilusio proiektuak aurrera eramateko. Han ziren,  Eskuin abertzalea(PNV), ezker abertzalea(HB, EE), Sozialista españolak (PSOE, PSOE(H)), eskuin española (AP, UCD) eta azkenik, indartsu, komunistak (PCE, EMK, ESEI, LKI, PTE, PST, UC, Ikea, Carrefour, Eroski…)

Hauteskundeen datu biltegian begiratu eta harrituta geratu naiz. Zer aniztasun! Kontziente naizenetik alderdi komunista bakarra ezagutu dut Euskal Herriko Alderdi Komunista (EHAK), jada desagertarazi dutena. Eta hainbeste batera ikusteak denboraren makina asmatzeko gogoa sartu dit. Pena ezin dela. Han banuen aukeratzerik bahintzat. Haserre jaiki ezkero Stalinista, melankoliko jarri ezkero Troskista edo Leninista, ezkerreko hankarekin esnatu ezkero Maoista… gosez jaiki ezkero komunista tortillazaleak, gose barik jaiki ezkero begetarianoak… Hori bai demokrata izatea! Idealak denaren gainetik! Nola ez, horregatik dute orain hainbeste indar!

-Hi, ixildu ai.

Ostras pedrin egia jarleku bakarra dute… nolatan hain beherakada handia? Orain guztiak alderdi bakarrean bilduta daude. IU. Eta alderdi “komunista” horrek jarleku bakarra du kongresuan (Llamazares). Hori bilakaera… Berriz ere denboraren makina asmatzeko gogoa sartu zait. Kristoren gogoa dut, itzuli eta alderdi horien buruei gaztako eder bat emateko.

Baina lasai, lezioa ikasi dugu ezta? Komunistak desagertu dira, baina abertzaleok ez gara tranpa berean eroriko… guk burua pentsatzeko darabilgu. Denok batera estatu independiente euskaldun baten bila! Bai horixe! Zein estratega onak ditugun “gure” alderdietan…

-Hi ixildu ai!

Ostras pedrin egia PNV-en banaketa egon zen-eta! EA sortu zen! Eta gero EA banandu zaigu! Eta Alkarbide sortu da! Eta HB banandu zen, Aralar sortzeko! Eta Iparraldean hiru alderdi abertzale bananduta aurkeztu dira europar hauteskundeetara, eta Ibarretxe eta Imaz ez dira lagunak oraindik… Eta La Sexta eta cuatro elkartuko dira… eta Basagoitiri futbola gustatzen zaio, eta Haimar Zubeldia Astanan, eta  BBK eta Kutxa ez ziren fusionatu… eta Patxi Lopez lehendakari… Eta Fernando Alonsok ezin du karrerarik irabazi… Erreala beste urte bat segundan… Kafeak 0,80 zentimo balio du… krisia! Krisia! Krisia!!!

Hori gertatzen da interes pertsonalak, sozialen gainetik ipintzen direnean.

-Hi ixildu ai!

- Bale ba…

+Zuzeun

Kafea Andoainen (cc victor_nuno)

Kafe goiztiarra edaten ari naizela, Andoaingo Maitón kafetegian eztabaida politiko bat hasi da. Langile erdaldun bat Maiatzaren 21eko grebaren inguruan despotrikatzen, madarikazioak boteaz. Taberna osoa ixilik…

Barran dagoen gizon baten aurpegian haserrea dakusat. Eztabaidarako gogo gutxi, ajea begietan. Nik ordea Berria irakurtzen jarraitu dut, aho-beroari kasurik egin gabe.

Hile zuri bat sartu da eztabaidaren (agian hobe bakarrizketa deitzea) azken txingarretan. “¿Si y quien ha convocado la huelga? ¡El PNV y HB! Por eso salí yo de ELA…”, harrapazank.

“Hara!”, pentsatu dut. Hor PSEko personaje tipikoa. Ni mundutarra naiz, eta ez dakit zer, eta langileen eskubideak defendatzen dituzten sindikatuak ez dute grebara deitu, eta ez dakit zer, eztabaida identitarioek ez dute zentzurik… benetan jendeari inporta diona ez da hori… Politikari guztiak berdinak dira… eta bla, bla, bla…

Tira esan ezak “Gora Patxi Lehendakari!” eta gera hadi gustura behingoz.

Kafea amaitu zait, Berria amaitu zait, eta ez zait moralik geratu tabernako paretean zintzilik dagoen El Diario Vascoa hasteko ere. Banoa haize pixkat hartzera eguna luzea da-eta.

+gehiago zuzeun

Erreflexioak egitea ona da, nahiz eta batzuetan alferrik izan eta konklusiorik ez atera. Eztabaida piztearren bada ere galdera hau luzatzen dizuet: Hau al da EITB-ek “Euskal Herria” terminoa erabiliko duen azken aldia?

Pentsatu nahian nabil, buruari bueltak ematen, zalantzak datozkit burura. Gaur, maiatzaren 21an, Eitb.com-en sartu eta honako titularrarekin topo egin dut:

“Hoy huelga general con Euskal Herria en recesión y en puertas del diálogo social” (Jada desagertu da web-orritik)

Zer da eitb-en “Euskal Herria” terminoa ikusiko dugun azken aldia? Kaleratua izango den kazetari abertzale baten azken uneko iraultza? Datorren zuzendariari ordagoa? Garrantziarik ez duen anekdota hutsa?

Alberto Suriok argituko digu laster.

+gehiago zuzeun

Gaurkoan Lehendakari “sozialista” dugu Euskal Autonomi Erkidegoan. Francisco Lopez jaunak parlamenduaren gehiengo osoz lortu du inbestitua izatea-eta.

Demagun suediar bat oraintxu etorri berri dela Zarautz aldera, eta El Diario Vasco egunkari maitatua erosi duela, bertako kontuen inguruan bere burua janzteko. Titularrak irakurri ditu. Ondoren azpititularrak. Mastikatu eta irentsi ondoren ez zaio ordea goserik geratu corpuserako. Suediarrez baleude irakurriko lituzke, baina nola ez, Euskadiko periodikoak kastellanoz daude. Zailegia.

“López abre un tiempo nuevo” dio titularrak. Esperantza. “El líder socialista ofreció consenso al PNV para atajar los problemas urgentes” dio lehen azpititularrak. Eskuzabaltasuna, transbertsalitatea, ardura… “Ibarretxe ve el pacto PSE-PP como <una cruzada contra la identidad vasca>” bigarren azpititular batek. Haserrea, galtzaile txarraren amorrua, nazionalismoa. Eta hirugarrenak aldiz Basagoitiren hitzak oroitzen ditu: “Basagoiti ofrece lealtad a López para dar estabilidad al nuevo govierno.” arduraren hitzak, Euskadiren hobe beharrez.

Suediarra, orrialdeak pasatzen aritu ostean, liluratuta geratu da. Zein demokrata onak dauden Euskadin. Benetako politikariak. ETA erakunde armatuaren meatxupean egonda ere, herri zahar honetako sektore batek bere ideiak defendatzen jakin du ausardia eta kemena erakutsiz. Dena aurka izanda ere, ezkerraldeko minetako, La Naval astilleroko eta beste hainbat lekutako langileriaren ahotsa gailendu da. Nazionalista inposatzaileak, azkenik, galdu dute haien hegemonia. “Suediako politikariekin alderatuta… hau paradisua”

Hiltzaileak parlamentutik at ipini ostean, arrunta dela pentsatu du suediarrak, hori egin dutenak herriaren onespena eta lehendakaritza jasotzea. Hori meritua. Eta gainera nazionalistak baztertu ordez, inori inposatuko ez zaion Euskadi horretara batzeko eskua luzatu die. Francisco Lopezek eskua luzatu die, 30 urtetan zehar herri honen erdia bigarren mailakoa bihurtu nahi zutenei.

Gutxienez nobel saria beharko du lortu, Euskadi askatu duen gizaseme honek.

Gipuzkoarrok! jarraitu eskela gehien dakarzkien egiaren ispilua, “El Diario Vasco” erosten… asko dugu ikasteko.